رها سابکی، حلما فیوج، نرجس حاج‌حسینی، فاطمه زهرا پورشیخعلی و درسا عباس‌زاده ما پنج نفر دلمان می‌خواست قصه‌هایی درباره‌ی «خانه» بسازیم، خانه‌هایی که هر کدام رنگ و شکل زیبایی داشته باشند. دفترهایمان را باز کردیم و قصه نوشتیم و نقاشی کشیدیم: یکی خانه‌ای روی ابرها کشید، دیگری خانه‌ای با استخر

زینب تاجیک، الهام آذرپیرا، هانیه رمضانی و بنیتا حسن‌زاده. ما چهار دختر یازده‌، دوازده‌ساله یک روز گوشه‌ی حیاط نشستیم و فکر کردیم که: «چرا خانه‌ی ما پر از گل و رنگ نباشد؟ چرا اینجا بوی زندگی ندهد؟» ما تصمیم گرفتیم رویای کوچکمان را به حقیقت تبدیل کنیم. با شوق به

زهرا پلاشی‌، محدثه سبحانی، فاطمه طاهری، محدثه کاشی، هنگامه مهربان، ستایش حیدریان، گلناز بوداغیان، ساحل بالست ما می‌دانیم که در هر خانه‌ای، وقتی چند نفر کنار هم زندگی می‌کنند، گاهی بحث و اختلاف پیش می‌آید. این طبیعی است، اما ما نمی‌خواستیم این اختلاف‌ها باعث دلخوری شود. برای همین دنبال راهی

سوگند نادری «دنیای کوچک من» نام پروژه‌ی من است؛ دنیایی که روی پارچه‌ها نشسته و با همه تقسیم می‌شود. من دختری هستم پر از رنگ و خیال. از وقتی سوزن و نخ را به دست گرفته‌ام، انگار زبانی تازه برای حرف زدن با دنیا پیدا کرده‌ام. هر بار که نخ

فاطمه عشایری، فاطمه محمدی ما هر بار که از کنار خانه‌ای قدیمی در کوچه‌های تهران رد می‌شدیم، دلمان می‌لرزید. چیزی در آن پنجره‌های چوبی و دیوارهای کاه‌گلی بود که پایمان را شل می‌کرد. چرا خانه‌های قدیمی این‌قدر گرم و صمیمی‌اند؟ چرا وقتی واردشان می‌شوی، انگار با تو حرف می‌زنند؟ این

معصومه بهرامی من همیشه دختری خیال‌پرداز و خلاق بودم. وقتی همه درباره «خانه» حرف می‌زدند، من ناگهان از زاویه‌ای متفاوت به موضوع نگاه ‌کردم: اگر خانه مثل بدن ما باشد، چه؟ اگر هر اتاق، هر دیوار و هر دروازه، شبیه یکی از اعضای بدن ما باشد، چه؟ این فکر ساده،

مرجان پاشازاده، هستی صحراگرد ما دو نفر همیشه چشممان به برج آزادی تهران بود و هر وقت از دور آن بنای باشکوه را می‌دیدیم، انگار با آن قوس‌های زیبایش برایمان دست تکان می‌داد و می‌گفت: «من نماد ایرانم». برای ما، برج آزادی فقط یک ساختمان نبود، نمادی از هویت، ریشه‌ها